Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Pretecho

 
Afgelopen dinsdag 4 december om 19:20 uur was `t dan zover. We gingen voor de pretecho na 26 weken zwangerschap. Heel spannend, want dan zouden we ons kindje alvast zien. Hoe zou hij/zij eruit zien????
De oma`s en opa gingen ook mee.
Erno haalde zijn moeder op uit almelo en ik pa en ma. Daarna moesten we toch opschieten want we wilde voor de tijd nog even chinees eten.
De ouders bij ons thuis afgezet en meteen door naar de chinees.
Met een enorme hoeveelheid chinees eten (rijsttafel voor 4! personen waar we wel met zeker 7 man van konden eten) kwamen we weer terug. Een half uurtje hadden we nog.
Toch waren we op tijd in Haaksbergen bij baby view.
Even snel plassen en daarna werden we ontvangen door de vriendelijke mevrouw (thea of tieneke geloof ik...)
Ik mocht meteen gaan liggen op een doktersbank en de familie ging allemaal links van mij zitten. Erno zat natuurlijk vlak naast me om af en toe mijn hand vast te houden.
Toen ging ze zoeken met het echo-apparaat. Eerst zagen we de echo in 2D zoals we al hadden gezien met de 20 weken echo en de echo`s daarvoor. Daarna zette ze de 3D aan en zagen we ineens een echt babytje. Echt super om te zien! Hij/zij lag de hele tijd met de neus bij de placenta en af en toe verdween het gezichtje er helemaal in. Constant kwamen er handjes in beeld. Af en toe kwam er een voet voorbij. het kindje is nu ongeveer 33 cm lang en 720 gram. Ze heeft het voetje ook nog gemeten. Die was 5 cm. Vond ik best wel groot. Gelukkig zijn de kleinste sokjes die ik had gekocht nog aardig uit te rekken. Omdat onze kleine zich begon om te draaien (van ons af) ben ik even gaan staan en lopen. Daarna kwam hij/zij wel weer in beeld, maar nog steeds nestelend tegen de placenta. Zal wel het faforiete plekje zijn. De oma`s en opa waren trouwens diep onder de indruk. Die hadden nog nooit een echte echo gezien, laat staan zo`n 3D. Ik hoor Pa nog de hele tijd zeggen "Hoe ist toch mogelijk, hoe ist toch mogelijk!" Het is ook een wondertje en best moeilijk te beseffen dat het de beelden uit je eigen buik zijn. Dat daar een levend wezentje in zit. Maar hij/zij maakt steeds meer contact met ons. Af en toe voelen we gewoon wat weg schieten onder onze hand. Waarschijnlijk zal dat een voetje zijn. Het zal wel niet zo lang meer duren dat we zeker weten dat `t een voetje, kontje of handje is en we hem/haar kunnen gaan kietelen.
De Echo en alles eromheen heeft zo`n 3 kwartier geduurd en daarna zijn we weer naar huis gegaan. Erno bracht zijn moeder weer naar huis en pa en ma zijn nog even een kopje koffie blijven drinken bij ons thuis.
Toen ik ze weer thuis had gebracht en Erno en ik weer op de bamk zaten was ik toch best wel moe, ondanks dat ik die dag vrij was.
Ik had dit in ieder geval niet willen missen. Het was zeker de moeite en het geld waard.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags